หลังจากที่ชีวิตของผมประสบปัญหาหนักมากเกี่ยวกับเรื่องของความรัก รักที่เรียกหวนคืนกลับมาไม่ได้ที่มันหนักไม่ใช่

หลังจากที่ชีวิตของผมประสบปัญหาหนักมากเกี่ยวกับเรื่องของความรัก รักที่เรียกหวนคืนกลับมาไม่ได้ที่มันหนักไม่ใช่เพราะอะไรแต่เรามีท่าทีที่รักกันมากไม่มีท่าทางเลิกแต่อยู่ดีๆวันรุ่งขึ้นก็เปลี่ยนไปเป็นคนล่ะคนทั้งๆที่เมื่อคืนก็ยังคุยกัน หัวเราะกัน อยู่แท้ๆ มันไม่มีสัญญานว่าจะเลิกแต่อยู่ดีๆคือไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ ทั้งๆที่ผมพยายามทำตัวดีๆแล้ว เพื่อไม่ให้เสียเขาไปแต่ก็ไม่ทัน

หลังจากนั้นมันเกิดคำถามมากมายว่าเพราะอะไร ทำไมถึงเป็นแบบนี้ แค่โอกาสเขายังไม่ให้ผมเลย แค่ขอให้ดูๆกันใหม่ได้ไหม เขายังให้ผมไม่ได้เลย ทั้งๆที่ก่อนหน้าที่ผมให้โอกาสเค้ามาเยอะมาก แค่ผมขอครั้งเดียวทำไมให้ผมไม่ได้    ในความคิดตอนนั้นคิดอย่างเดียวว่าทำยังไงดีให้เขากลับมา ถึงกับเข้าเซิสหา คาถา ความรักในเน็ตเลยทีเดียว หาไปหามาอย่างเมามัน แต่สายตาก็ต้องมาหยุดตรงที่ เว็บไซต์เว็บนึง ที่มีคนมาขอคำอุทิศส่วนกุศลให้กับเจ้ากรรมนายเวรเพื่อนให้คนรักกลับมา แล้วมีคนนึงมาตอบไว้ซึ่งน่าสนใจมาก ผมเลยลองอ่านไปอ่านมา มันเป็นหลักตามแนวทางธรรมะทั้งนั้น ไม่ได้อิงคาถาอะไรเข้ามาเลย

ผมลองเอาคำกล่าวตรงนั้นมาใช้หลังจากที่ผมสวดมนต์ก่อนนอนจบ ผมจะกล่าวคำนั้นทุกครั้งก่อนนอน ไม่รู้ว่ามันจะใช้ได้ผลหรือไม่แต่ที่รู้ๆคือมันทำให้ผมมีความหวังว่าเขาจะกลับมา กลับมาให้โอกาสกันแค่ครั้งเดียวก็พอ แล้วจะไม่ทำให้เขาจากไปไหนอีก

แต่พอวันต่อมาผมไปอ่านคำกล่าวนั้นอีกครั้งแล้วลองเลื่อนลงมาอ่านความคิดเห็น ผมจึงได้เข้าใจความจริงว่ามันเป็นยังไง ผมเลยมานั่งถามตัวเองเหมือนกับที่พี่คนนึงถามตัวเองตอนอกหัก ว่า

ตัวเองถาม : เรารักผู้หญิงคนนี้มากไหม

ตัวเองตอบ : รักมากสิ รักมากที่สุด คิดไว้แล้วว่าจะหยุดแค่ตรงนี้กับคนนี้ ไม่ไปไหนอีก ทั้งชีวิตก็ให้ได้

ตัวเองถาม : แล้วเสียใจมากไหม

ตัวเองตอบ : มากที่สุด ไม่มีท่าทีว่าจะเลิกกัน แต่อยู่ดีๆทำไมถึงเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้ มันรับไม่ไหว

ตัวเองถาม : ถ้ารักเขาแล้วจะมาเสียใจทำไม ทำไมไม่คิดล่ะว่าเขาไม่ได้รักเราแล้ว ปล่อยให้เขาไปใช้ชีวิตของเขาอย่างมีความสุข ได้ไปอยู่กับคนที่เขารัก เราควรจะยินดีกับเขาไม่ใช่หรอ

ตัวเองตอบ : จริงสิ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ถึงมันจะสั้นแค่4เดือน13วัน แต่ก็ไม่เคยไม่มีวันไหนที่ไม่มีความสุขเลย เขามีความสุขเราควรจะยินดีกับเขาสิ

เอาตรงๆนี้ตอนแรกก็ยอมรับไม่ได้หรอกว่าให้ยินดีกับเขาเพราะใครที่ไหนมันจะทำได้ มาทิ้งเราให้เสียใจแล้วเราต้องไปยินดีกับเขาเพราะเขามีความสุข แต่ผมมานั่งสมาธิจิตใจเลยสงบขึ้นเลยมาคิดได้ว่า

เรารักเขา รักที่จริงใจ รักที่ไม่ต้องการอะไรตอบแทน รักที่สุดเท่าที่จะรักได้ เราต้องการเห็นเขามีความสุข เราก็ควรจะยินดีด้วยไม่ใช่หรอ ถ้าเขาจะมีความสุข เราจะมานั่งเสียใจทำไม ถ้าเรามานั่งเสียใจถามหาเหตุผลว่าทำไมเค้าถึงต้องทิ้งเราไป เรารักเขาไม่พอหรือไง นั่นแสดงว่าเราไม่ได้รักเขาจริงๆมันเป็นแค่ความหลงเท่านั้น ถ้าเรารักเขาจริงๆเราต้องปล่อยเขาไป เชื่อไหมว่าถ้าเป็นคู่กันแล้วมันไม่แคล้วกันหรอกคนที่เกิดมาเป็นคู่กันแสดงว่ามีกรรมที่เคยทำร่วมกันมาก่อน ทั้งดีและไม่ดี ถ้าเขาเป็นคู่ของเราจริงๆ สักวันเราจะกลับมารักกันเหมือนเดิมได้อย่างแน่นอน

ผมเชื่อตามข้างต้น ที่ได้บอกไป ณ ตอนนี้ผมมีเครื่องช่วยคือ ธรรมะ หลักธรรมที่ช่วยได้ทุกอย่าง ส่องจิตใจของเราไม่ให้เบี่ยงเบนไปในทางที่ไม่ดี ให้จิตของเรากลับมาตั้งมั่นเหมือนเดิม ตอนที่ไม่มีเขาเราอยู่ได้ ทำไมถ้าไม่มีเขาอีกทีเราจะอยู่ไม่ได้ล่ะ

ลองมาฟังเรื่องนี้ดูนะ อาจจะเป็นกำลังใจให้กับคนที่อกหักแล้วคิดทำร้ายร่างกาย ได้เป็นอย่างดี

กาล ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีหญิงสาวคนหนึ่งผิดหวังในรักเนื่องจากคนรักของตนได้มาทิ้งไปจึงกำลังจะฆ่า ตัวตาย ขณะนั้นเองมีพระธุดงส์รูปหนึ่งผ่านมาพบเข้าจึงได้กล่าวให้สติกับสีกา

พระธุดงส์ : โยมจะทำอะไรรึ

หญิงสาว : อิชั้นจะฆ่าตัวตายเพราะไม่รู้จะอยู่ไปทำไม มีแฟนๆ ก็มาทิ้งไปเจ้าค่ะ

พระธุดงส์ : เหตุใดโยมจึงต้องเสียใจเล่าในเมื่อคนที่ควรจะเสียใจควรจะเป็นแฟนของโยมสิ

หญิงสาว : ทำไมล่ะเจ้าคะ

พระธุดงส์ :ในเมื่อโยมมิได้สูญเสียสิ่งที่สำคัญไปเลยน่ะ

หญิงสาว : ไม่จริงหรอกค่ะดิชั้นสูญเสียแฟนอันเป็นที่รักยิ่งไปนะเจ้าค่ะ'

พระธุดงส์ : โยมได้สูญเสียคนที่มิได้รักและห่วงใยโยมซึ่งจะมีค่าอันใด แต่แฟนโยมซิที่สูญเสียคนที่รักและห่วงใยเค้าเช่นโยม ใครควรจะเสียใจกว่ากันล่ะโยม

พอผมได้อ่านข้อความข้างบนนี้จากเว็บนึง ความเสียใจของผมก็ค่อยๆหายไปอีกเปราะหนึ่ง ถึงจะยังทำใจไม่ได้ก็เถอะ ว่าเขาจะต้องเสียใจที่เสียเราไปหรือเปล่าแต่มันก็ทำให้จิตใจดีขึ้นมาบ้าง และผมยังได้อ่านความคิดเห็นที่ลงว่ามา

เราต้องเห็นค่าของตัวเราเองมากกว่าเห็นค่าของ คนอื่น ถ้าเราไม่เห็นค่าของเราเอง แล้วใครจะเห็นค่าของเรา เราต้องรักตัวเราเองให้มากกว่ารักคนอื่น ถ้าเรารักคนอื่นมากไป เราก็จะเป็นทุกข์ได้ เราไม่สามารถควบคุมจิตใจใครได้ เราสามารถควบคุมจิตใจเราได้เท่านั้น ถ้าเราควบคุมจิตใจเราให้เห็นถูกตามจริงไม่ได้ ก็ไม่สามารถควบคุมจิตใจใครให้มารักเราได้ตลอดไป 

หลังจากที่ผมอ่านบทความนี้แล้ว ผมมีความคิดขึ้นมาว่า ใช่สิ เราไม่สามารถบังคับจิตใจของใครได้นอกจากตัวเราเอง ไม่มีใครที่เห็นค่าของเรานอกจากตัวเราเอง

จากที่อ่านบทความในเน๊ตมานานมาก จนฉันมาปฎิบัติจริงๆเลยนะ ก็คือ สวดมนต์ก่อนนอนทุกวัน นั่งสมาธิ ทำบุญทำทานพอกำลังที่เรามี เมื่อเห็นคนอื่นที่ทุกข์ผมก็ใช้ธรรมะช่วยให้เขาพ้นทุกข์

ผมมานั่งสมาธิที่วัดศาลาลอย สุรินทร์ ที่นั่นมีหลวงพ่ออยู่ ผมเคยขอให้ท่านช่วยเปลี่ยนใจของเขาให้กลับมาให้โอกาสผมได้ไหมแต่จิตใจของคนเราไม่สามารถเปลี่ยนได้ ผมเลยไปขมาท่านในวันนั้น และได้นั่งสมาธิด้วย มันทำให้จิตของผมเข้มแข็งขึ้นมาในระยะหนึ่ง และวันต่อมาผมเลยคิดว่าจะไปนั่งปฎิบัติธรรมที่วัดป่า เพื่อสงบจิตใจของผมเอง ไม่ให้ฟุ้งซ่าน

เรื่องราวอาจจะยังไม่เยอะเท่าไรเพราะผมพึ่งเริ่มทำ แต่อยากจะบอกว่า ธรรมะ ช่วยเราได้จริงๆ ถ้าไม่มีใครยืนยันว่าสามารถช่วยได้จริงหรอ ผมคนนี้นี่ล่ะที่จะขอยืนยันว่าใช้ได้ผลจริงๆ เพราะผมใช้กับตัวผมมาแล้ว

แต่ผมก็ปฎิเสธไม่ได้หรอกนะว่าตอนนี้เลิกเสียใจแล้ว ผมก็ยังเสียใจอยู่ที่เรื่องมันเป็นแบบนี้ แต่เรื่องราวมันไม่สามารถย้อนกลับมาได้อีกแล้ว

เรื่องในอดีตไม่สามารถย้อนกลับไปได้ อนาคตให้เป็นไปตามกาลเวลา ปัจจุบันต่างหากที่เราจะสามารถแก้ไขและทำให้มันดีได้

(นำมาจากเว็บของพระพุทธศาสนา)

และอีกอย่างผมไม่ได้มานั่งเปิดเพลงคร่ำครวญ ฟังเพลงเศร้า เสียใจ หรือมานั่งดูอต่รูปเก่าๆ แต่ฉันมาเปิดเพลงที่ใช้ในการนั่งสมาธิฟัง แล้วลองย้อนมองกลับไปในอดีต แรกๆมันอาจจะทำให้เราเสียใจแต่สักวันเราจะอยู่กับมันได้

เชื่อมั่นไว้เสมอว่า ธรรมะ ช่วยเราได้ ธรรมะจะอยู่กับเราตลอดไป ขอเพียงแค่เราเชื่อในพระธรรม ชีวิตเราก็จะพบความสุข

ที่เล่ามาอาจจะไม่ค่อยมีธรรมแทรกมากกสักเท่าไรนะครับ แต่ลองปฎิบัติดูรับรองว่ามันดีว่าไปนั่งหาคาถาความรักกลับคืนมา (เหมือนผมตอนแรกๆ) ไปนั่งเสียใจไปวันๆ

ขั้นตอนนะครับ สำหรับผมเองเลยนะ

-ถ้าไม่มีเวลาไปที่วัดหรือสถานที่ปฎิบัติธรรม ให้ลองนั่งสมาธิดูเองที่บ้าน แล้วลองพิจารณาเรื่องราวทั้งหมดดู

-สวดมนต์ก่อนนอน เพื่อให้จิตใจไม่หมองเศร้า

-เรื่องที่ผ่านมาจำไว้เป็นบทเรียน ไม่อยากให้ลืม เพราะเมื่อเราอยู่กับมันได้ เราจะไม่นึกเสียใจเลยว่าครั้งนึงเราเคยรักเขา

-ลองเปิดซีดีธรรมะดู มันจะช่วยเราได้เยอะมาก

- ไม่หมกมุ่นอยู่กับสิ่งเดิม เปลี่ยนตัวเองให้ไปในทางที่ดี

- จำไว้ว่าถ้าอยากร้องไห้ ร้องไปเลยไม่ต้องอาย ไม่เสียหายอะไร พระอาจารย์ท่านยังเคยบอกเลยว่าถ้าอยากร้องไห้ให้เราร้องไปให้พอ เพื่อเป็นการปลดปล่อยความทุกข์ ความรู้สึกออกมา แล้วจำไว้ว่าเราจะไม่มานั่งเสียใจอีก

- ผมไม่สามารถบอกได้ว่า ถ้าเชื่อในธรรมะแล้วจะลืมเขาได้สนิท ไม่มีใครที่ลืมความรักของตัวเองได้หรอก แต่มันจะทำให้เราเข้าใจว่าทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ แล้วเราจะอยู่กับมันได้

- ทำบุญ ให้กับเจ้ากรรมนายเวร ผ่อนหนักให้เป็นเบา เพื่อที่จะได้ช่วยชดใช้กรรม แล้วชีวิตจะดีขึ้น

- เมื่อเราอยู่กับมันได้ นั่นล่ะ แล้วเราจะไม่เสียใจและเสียดายวันเวลาที่ผ่านมาเลยจริงๆ ^^

- หาเพื่อน หาคนที่เราพอจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดได้เป็นที่ปรึกษาก็ดี

มันไม่ยากถ้าเราจะลองทำ ขอแค่เพียงเรานั่งสมาธิ แล้วลองคิดดูจากใจ เราจะรู้เองว่าทุกข์มาจากไหนและต้องทำอย่างไรเพื่อ ดับทุกข์